خدا دلش برای من تنگ شده بود

گفتی که می روم، به درک! خب! نمان برو
حتا نمان حوالی من! از جهان برو

احساس می کنی که به پایت می افتم و
اصرار می کنم: نفسی هم بمان برو؟!

هه! خاک جهان به سرت، گم شو، دور شو
دست از سرِ دل ام بکش و بی گمان برو

چون پیچکی به دست و دل ام پیچ می خوری
می پیچمت به قهر زمان، هر زمان برو

با سایه ام به مرز توافق رسیده ام
خورشید هم که باشی از این آسمان برو

حالا که می روی به تو شعری نوشته ام
تقدیم می کنم به تو، آن را بخوان برو...

خدا دلش برای من تنگ شده بود...

تازگی ها
چیزهایی می نویسم
که خودم هم عاشقت می شوم!
بعد...
می شوم شاعر مورد علاقه ام!
حالا تصور کن من حسود را!
به شاعر حسادت میکنم بابت داشتن تو!
تو را لعنت می کنم به خاطر این همه زیبایی!
خدای من...
کیستم من؟
اینجا چه میکنم؟!
دیدی...
باز،داشتم در تو گم می شدم!
لطفا...
ببوس مرا...
بگذار از زیباترین کابوس عمرم پر بکشم!

خدا دلش برای من تنگ شده بود...

حقیقتاً جمله ی "بیا ببینمت" ،متضرعانه ، خاشعانه و مظلومانه ترین جمله دستوری در زبان فارسی است.اگرچه جمله ای دستوری استاما گوینده هزاربار بدبخت ، ویران تر ،تنها تر و بی کس تر از آن است که بخواهد "دستور" بدهد.این را هم باید گفت که "همدیگه رو ببینیم" یا جملاتی اینچنینی هرگز جای آن جمله ی دستوری را نمی گیرند."بیا ببینمت" یک دستور است.دستوری از پایین ،آنقدر پایین که دیگرصدایی شنیده نمی شود.اگر صدای "بیا ببینمتِ" کسی را شنیدیدحتما به دیدنش برویداو چیزی برای دیدن در جهان نداردجز شمایی که مخاطب این جمله می شوید. خدا دلش برای من تنگ شده بود...